Hoe goed de verrichtingen van de Nederlandse vrouwen die ochtend werkelijk waren geweest bleek pas acht uur later. Toen de laatste turnsters hun oefening hadden afgesloten prijkte de naam van Nederland achter Rusland op de tweede plaats. Met de zilveren medaille maakte de ploeg de hooggespannen verwachtingen meer dan waar. Nooit eerder behaalden de Nederlandse vrouwen een medaille bij een EK landenwedstrijd.

Niettemin werd in het Griekse Patras al voorzichtig rekening gehouden met een sensatie. De vijfde plaats bij het WK in Gent, de afwezigheid van Roemenië en het op het laatste moment afhaken van twee - door blessures gehavende - Spaanse vrouwen plaveide de weg naar de topdrie. Drie buitelingen van de Oekraïnse vrouwen op de balk, die op de tribune met nauwelijks verholen enthousiasme door de Nederlandse ploeg werden begroet, deden de rest.

Het bewees eens te meer de klasse van Nederland. Terwijl de rivalen op de diverse toestellen grote steken liet vallen, turnden de Nederlandse vrouwen een nagenoeg foutloze ronde. Zelfs de twee missers van Verona van de Leur op balk en brug bleven zonder al te grote gevolgen. Ze plaatste zich desondanks als vierde voor de individuele meerkamp.

Louter prees zijn team voor de ijzingwekkende kalmte. 'Onze uitgangswaarden en individuele kwaliteiten mogen misschien iets minder zijn, maar mentaal zijn deze meiden ijzersterk.' Dat bewees de ploeg vanaf het moment dat Gabriella Wammes het spits moest afbijten. Ze opende sterk op vloer, maar werd door de jury desondanks met slechts 8.700 punten beloond. Niemand liet zich echter door de strenge jurering van de wijs brengen.

Zelfs Monique Nuijten, die pas op de balk - het laatste en tevens lastigste onderdeel - in actie mocht komen, bleef kalm tot het einde. Louter: 'Het heeft ook geen zin om rekening te houden met verwachtingen. Wij kijken niet naar de toekomst of het verleden. Het gaat om het hier en nu. Deze oefening op dit moment.'

Zenuwen kwamen pas later op de avond toen de ploeg het zelf niet meer in de hand had en de turnsters lijdzaam op de tribune moesten toezien hoe de concurrentie langzaam maar zeker dichterbij sloop. Dat Nederland ondanks het goede optreden bij het WK in Gent vorig jaar zelf niet in de avondgroep bij de beste acht landen van Europa mocht starten, bleek achteraf gezien echter geen nadeel.

De loting was gebaseerd op de lage eindklassering van twee jaar geleden bij het EK in Parijs (elfde) toen turnsters als Suzanne Harmes en Verona van de Leur nog bij de junioren aantraden. Die ploeg werd destijds derde. Zulke reputaties tellen echter niet bij de Europese turnfederatie. En dus ging bij de onfortuinlijke turnsters al om zes uur de wekker. Gewend aan dagelijkse trainingen op dat tijdstip had de ploeg echter weinig problemen met de vroege start.

De jury des te meer. De angst van bondscoach Louter voor grote verschillen in de puntentelling 's ochtends en 's avonds bleek niet helemaal ongegrond. Door de toernooidirectie was meermalen nadrukkelijk (en zelfs schriftelijk) gehamerd op de verantwoordelijkheden van de jury. Een affaire zoals bij het kunstschaatsen tijdens Salt Lake City wilde de organisatie koste wat kost voorkomen.

'Dat werd niet met naam genoemd, maar het is wel duidelijk dat daaraan werd gerefereerd', zei Louter. 'Dat de jurering nu weer extra aandachtspunt is geworden is een duidelijke knipoog in die richting. Maar je kunt het bijna niet voorkomen. Als we vanavond hadden geturnd hadden we er zeker anderhalf punt bijgekregen.'

In de eindklassering had dat overigens geen verschil gemaakt. Naast twee plaatsen in de individuele meerkamp van Van de Leur (vierde) en Suzanne Harmes (zesde) behaalde de ploeg zes toestelfinales. Van der Leur op vloer, sprong en balk, Harmes op brug en balk en Renske Endel op brug.

Alleen tegen het oppermachtige Rusland was niemand opgewassen. Het gat met de Russische vrouwen bedroeg liefst vier punten. Het temperde enigszins de euforie over de historische zilveren plak. 'We hebben nog een hele lange weg te gaan willen we op dat niveau komen', aldus Louter.